Hakan Kurt’un yorumladığı Oyy Pulim, insanın kalbine yavaş yavaş işleyen, dinledikçe derinleşen bir hasret hikâyesi gibi… Bu şarkı sadece bir sevdayı anlatmıyor; unutulmanın, beklemenin ve içten içe yanmanın ne demek olduğunu hissettiriyor. Sözlerdeki o Karadeniz dili, duyguyu daha da gerçek ve dokunaklı kılıyor; sanki birinin içinden kopup gelen sitemi dinliyorsun.

“Ben senunum sen benumsun” deyip de unutulmak… İşte şarkının en ağır yükü burada. Verilen sözlerin rüzgârla savrulması, bir zamanlar “biz” olanın şimdi koca bir “hiç”e dönüşmesi… İnsan ister istemez kendinden bir parça buluyor bu dizelerde. Kapısında gölge olmak, adını bile unutturacak kadar yalnız kalmak… Bu, sevdanın en sessiz ama en derin acısı.

Hakan kurt Oyy pulim şarkı sözleri

Oyy pulim yaşünu kuruttunmu
sabahin çimi vurdu gozlerimi unuttunmu

Oyy pulim yollari sorup durdum
kapında golge oldum
adimi bile sordunmu

Oyy pulim dağlar yikilur
kalbım başa çıkar darilur
ben senunum sen benumsun
bu sözü nasil unuttun

Oyy pulim içim sizlar
gülüşün gider gece üzar
ben senunum sen benumsun
bu sözü nasil unuttun
söz verduk ha kım unutur

Oyy pulim karlari erittunmi
yaylanin taşli yolunda ayağini üşüttunmi

Oyy pulim gerdan savrulup gittun
bir küçük mendil gıbı
elime donecekmısun

Şarkının her nakaratında içte büyüyen bir sızı var. Gülüşün bile geceyi uzatıyorsa, artık o yokluk insanın hayatına çökmüş demektir. Dağlar yıkılsa bile kalbinin darılması, aslında sevdanın ne kadar güçlü ama bir o kadar da kırılgan olduğunu anlatıyor. Karlar erir, yollar geçilir belki ama bazı ayrılıklar insanın içinde hiç erimez…

Bu eser, sadece dinlenen değil, hissedilen bir şarkı… Herkesin hayatında bir “oyy pulim” vardır belki; unutamadan sustuğu, içinden hâlâ konuştuğu biri